Żeby nie zepsuć święta żonie, powstrzymałem się i nic nie odpowiedziałem. Ale wtedy przyszła przyjaciółka naszej rodziny i zabrała naszego syna do siebie, żeby pobawił się z jej dziećmi. Teściowa urządziła awanturę, że skoro postanowiłem oddać dziecko w cudze ręce, to nie kocham mojego syna i nie chcę z nim spędzać czasu Macierzyństwo stało się przekleństwem. Dla córki jestem "debilką", "zjebem", "krową". Rodzice pytają: 'Za mało kocham?'. A nie wystarczy kochać. Musi się pojawić zdrowa akceptacja, granice, dyscyplina i wysoka świadomość potrzeb własnych i dziecka. (Rys. Marta Frej) Czasem marzę, żeby zrobił coś tak złego, by zamknęli go w Na antenie Radia Maryja odbyła się ostatnio dyskusja dotycząca dzietności Polek oraz depresji Polaków. Zaproszony do studia ekspert, czyli teolog ks. prof. Krzysztof Bielawny analizował statystyki, z których wynika, że 70 proc. Polek w wieku do 45 lat nie planuje zakładać rodziny, a 45 proc. w ogóle nie chce być matką. Ela: - Nie chcę harować na etacie. Wszystkich łączy chęć szybkiego i bezwysiłkowego zarobku. Tymczasem to, że „praca zdalna” prędzej czy później zakończy się fiaskiem, jest pewne jak podatki. Choćby z tego względu, że nie można w nieskończoność zakładać nowych rachunków bankowych objętych promocją. Dzięki temu dokumentowi opiekunowie dzieci mogą m.in.: otrzymać rabat na przelot samolotami LOT (10% od ceny podróży i 50% od ceny usługi dodatkowej); opłacić paszport za połowę ceny (dzieci otrzymują 75% zniżkę). Oczywiście, to tylko kilka przykładów korzyści, jakie daje Karta Dużej Rodziny. Choć mnie to dziwi, nie chcę pytać, dlaczego tak jest, bo oboje są […] Moja mama pożycza pieniądze od ojca, kiedy jej na coś brakuje, chociaż pensja taty jest kilka razy wyższa niż jej. Ta tradycja „dzielenia się” pieniędzmi przyszła do naszej rodziny razem z ojcem. Agnieszka przyznała, że sytuacja w Polsce bardzo ją zdenerwowała i choć miała w planach z mężem mieć dwoje, może troje dzieci, teraz oboje zdecydowali się zrezygnować z tej decyzji. Przynajmniej do momentu aż oboje mieszkają w Polsce.Agnieszka przyznała na forum internetowym, że ostatnie wydarzenia upewniły ją, że nie chce w Polsce zakładać rodziny. Już nie chcę mieć Czasem to mi nawet było żal Maćka, że nie posiedzi u nas, nie pogada, tylko pędzi do siebie, bo ma jakieś obowiązki. Z czasem zaczęłam myśleć, że to dobrze, że syn tak dziewczynie pomaga. Jak się pobiorą, urodzą im się dzieci, to Marta nie będzie taka sfrustrowana i zmęczona jak ja kiedyś byłam. Mimo to małżeństwo zdecydowało, że nie zrezygnuje z powiększenia rodziny. Ich pierwsze dziecko - córka Tilba urodzona w 2015 roku odziedziczyła achondroplazję po mamie. Druga z córek – Tully odziedziczyła z kolei dysplazję geleofizyczną po tacie. Oprócz tego w ogóle nie czujemy potrzeby powiększania rodziny. Jako matka nie wiem, czy dałabym radę tak samo kochać oboje dzieci. Boję się, że zaczęłabym je porównywać. QADv. O militarnym i gospodarczym wsparciu dla Ukrainy, środkach dla Polski z KPO i związanymi z nimi kamieniami milowymi, trudnych relacjach z Solidarną Polską Zbigniewa Ziobry, reformie sądownictwa, wewnętrznej sytuacji w Prawie i Sprawiedliwości oraz przyszłorocznych wyborach parlamentarnych, ale i kolejnych wyborach prezydenckich, rzezi wołyńskiej, Solidarności Walczącej i polityce historycznej z premierem Mateuszem Morawieckim rozmawiali Lidia Lemaniak i Tadeusz z efektów szczytu NATO w Madrycie jest wzmocnienie amerykańskiej obecności wojskowej w Europie. Wśród działań, które podejmą Stany Zjednoczone, będzie utworzenie stałej kwatery głównej V Korpusu Armii USA w Polsce, o czym poinformował Joe Biden prezydent USA. To dobra wiadomość dla Polski? Zdecydowanie! Efekty szczytu są budujące, zwłaszcza z dwóch powodów. Pierwszy to znaczące wzmocnienie obecności wojsk amerykańskich w Polsce poprzez ulokowanie stałego dowództwa korpusu w naszym kraju. Drugi to zgoda na przystąpienie Finlandii i Szwecji do NATO. Chcę zwrócić uwagę na nasze wysiłki dyplomatyczne, aby przekonać do tego Turcję. Wykorzystaliśmy tu nasze bardzo dobre relacje z tym krajem. Szczyt NATO w Madrycie może być kolejnym wyraźnym sygnałem w kierunku Rosji, że bezpieczeństwo, suwerenność i integralność terytorialną traktujemy z absolutną powagą i nie pozwolimy na agresywne działania. NATO staje na wysokości zadania. Porozumienie Turcji z Finlandią i Szwecją otwiera tym krajom drogę do członkostwa w NATO. Możemy mówić o historycznej decyzji?Zdecydowanie tak. To historyczna decyzja, ponieważ Morze Bałtyckie – de facto – staje się morzem wewnętrznym NATO. Jest to zdecydowane wzmocnienie militarnego potencjału NATO, bo Finlandia i Szwecja to kraje bardzo wysoko zaawansowane technologicznie, które przykładają do obronności ogromną wagę. Ma Pan wiedzę, co Turcja dostała w zamian za zgodę na dołączenie Turcji i Szwecji do Sojuszu? Prezydent Erdogan jest znany z tego, że stawia twarde przekonany, że Turcja doszła do wniosku, że warto wypracować przede wszystkim kompromis z Finlandią i ze Szwecją, a tureckie obawy związane z terroryzmem zostały potraktowane poważnie. Polska intensywnie działała na różnych szczeblach, aby przekonać Turcję. Jak widać, odbywa się w kontekście wojny na Ukrainie. Chcę zapytać przede wszystkim o Polskę i bezpieczeństwo naszego kraju. Rosja już po raz kolejny ustami swoich propagandystów straszy również atakiem na Polskę. Czy to są „strachy na lachy”, czy jednak poważne zagrożenie? Na myśl przychodzi 1939 rok – też mieliśmy trwałe sojusze z których niewiele, niestety, wtedy wyszło. Czy może Pan powiedzieć Polakom, że teraz naprawdę jesteśmy bezpieczni?Tak, naprawdę możemy czuć się bezpieczni, ponieważ sytuacja na szczęście nie jest porównywalna do 1939 roku, z wielu względów. Wtedy byliśmy otoczeni przez dwie skrajnie wrogie potęgi. Dziś jesteśmy częścią najpotężniejszego sojuszu militarnego na świecie, a jego liderzy podkreślą, że będą bronić każdej piędzi ziemi państwa należącego do NATO. Jakkolwiek Rosja grozi, szantażuje, pręży muskuły, to uważam, że Sojusz pokazał wystarczająco determinacji w ostatnich miesiącach, by nie mieć wątpliwości, że nie cofnie się przed groźbami ani o krok. Moja odpowiedź jest jednoznaczna – jak najbardziej możemy się czuć bezpieczni, a coraz większa siła naszej własnej armii, jak również wzmocnienie Sojuszu poprzez przystąpienie państw tak świadomych ryzyka zagrożenia rosyjskiego jak Finlandia i Szwecja, jeszcze to bezpieczeństwo umacniają. Bardzo niepokojące słowa padły ostatnio z ust premier Estonii, która że powiedziała, że – de facto – państwa bałtyckie zostały poświęcone przez NATO, że czują się tak zagrożeni, że w momencie wprowadzenia procedury artykułu 5, zanim NATO pomoże, to będzie po sprawie i państwa bałtyckie zostaną wchłonięta, a odbicie tych terenów nie będzie właściwie możliwe. Jak się Pan odniesie do tych słów?To scenariusz niezwykle pesymistyczny. Każdy przywódca kraju, także pani premier Estonii, nie tylko ma prawo, ale obowiązek strategicznego rozpatrywania różnego rodzaju scenariuszy, także scenariuszy najwyższego zagrożenia. Wszystkie państwa bałtyckie i Polska uważają, że powinniśmy na wschodniej flance mieć jeszcze więcej żołnierzy NATO i żołnierzy amerykańskich. W Polsce mamy dziś około 10 tys. żołnierzy amerykańskich i uważam, że już samo to jest bardzo poważnym wzmocnieniem bezpieczeństwa naszego kraju. Z całą pewnością kraje bałtyckie chciałyby również większej obecności wojsk NATO na swoim terytorium i w tym sensie rozumiem pewnego rodzaju rozgoryczenie. Sam je podzielam i uważam, iż NATO powinno być jeszcze bardziej aktywne, właśnie na flance wschodniej, ponieważ to tu zagrożenie jest największe. a nie np. na flance południowej. A jeśli przyjdzie kiedyś bronić flanki południowej, to Polska także będzie gotowa wspierać naszym wojskiem sojuszników na tym odcinku. Na tym polega solidarność. W styczniu ma być sfinalizowany nowy traktat międzypaństwowy pomiędzy Polską a Ukrainą. Znajdują się w nim bardzo ważne kwestie historyczne, ale także współpracy między krajami w przyszłości. Już są inni kandydaci do odbudowy Ukrainy, np. Niemcy. Czy grozi nam taki scenariusz, że my Ukrainie pomagamy, a przyjdą Niemcy lub Francja i powiedzą – to my teraz ten kraj odbudujemy, a Polska swoje zrobiła i już wystarczy, dziękujemy?Słyszę takie głosy, ale odpowiem na nie dość zasadniczo – nie widzę takiego zagrożenia. Wiem, w jaki sposób konstruowane są projekty gospodarcze, a później infrastrukturalne w przypadku takich zniszczeń. Pracy na Ukrainie, aby ją odbudować, będzie na całą dekadę – i dla Niemiec, i dla Polski, i dla Francji. Ważne jest, aby wspólnota międzynarodowa skumulowała wystarczająco dużo środków, aby móc tę infrastrukturę odbudowywać jak najszybciej. Podczas moich różnych rozmów premier i prezydent Ukrainy potwierdzili, że polskie przedsiębiorstwa będą wręcz preferowane na Ukrainie. Ustawa, którą przygotowuje strona ukraińska ma w sposób bardzo przyjazny traktować polskich pracowników i przedsiębiorców. To świadczy o tym, że Polska jest tam bardzo mile widzianym inwestorem. Jednak pytanie, które tu padło, zabrzmiało tak, jakby wojna się skończyła albo zmierzała ku końcowi. Niestety tak nie jest. Moim głównym zmartwieniem dzisiaj jest wsparcie Ukrainy poprzez organizację pomocy na arenie międzynarodowej i poprzez dostawy broni. Ten zardzewiały ruski walec cały czas jedzie do przodu. Siewierodonieck jest praktycznie w rękach rosyjskich, toczą się bardzo zażarte walki o Lisiczańsk. Sygnały, które płyną z Ukrainy, są niestety coraz bardziej pesymistyczne. Pomoc ze strony wielu państw zachodnich jest ciągle za mała. Dostawy artyleryjskich systemów rakietowych i armatohaubic z Zachodu idą zdecydowanie zbyt wolno. Zbyt wiele z nich to ciągle zapowiedzi, a nie faktyczna realizacja. Ta wojna jest wojną artyleryjską. Oni potrzebują artylerii, której mają 10 a może i 15 razy mniej niż Rosjanie. Więc jak ukraiński żołnierz ma się bronić, skoro jest zalewany rosyjskim ogniem, na który nie może odpowiedzieć z podobną siłą? Nie ma Pan takiego wrażenia, że wojna na Ukrainie nam wszystkim spowszedniała? Społeczeństwu, mediom, ale też politykom Zachodu i traktujemy to już tak, jak codzienność?W odniesieniu do Polaków i większości polskich mediów takiego sformułowania bym nie użył. Natomiast prawdą jest, że opinia publiczna Zachodu powoli się tym tematem nuży. Dlatego też staraliśmy się poprzez wiele działań, w tym szeroko zakrojoną akcję „Stop Russia Now” uzmysłowić zakres zbrodni, których Rosjanie dokonują na Ukrainie. To bardzo ważne, ponieważ społeczeństwa zachodnie muszą zrozumieć, że ta wojna toczy się również o ich bezpieczeństwo. Obawiam się, że kolejne miesiące będą przynosić więcej zobojętnienia. To nigdy nie jest zjawisko skokowe. Spodziewam się raczej równi pochyłej. I to jest zjawisko niezwykle groźne – niestety na to też liczy Putin. A czy sankcje nałożone na Rosję, które są dość mocne, okazały się skuteczne? Jednak Putin ciągle jest na Ukrainie, nie wycofał się z niej, a zdaje się, że to było ich głównym problem z sankcjami jest taki, że one są mocne, ale zadziałają w średnim i w długim terminie. Znacznie osłabiają potencjał gospodarczy Rosji i powinny doprowadzić do jej izolacji. Jakie problemy z rozwojem miał kraj izolowany, taki jak Białoruś, wiemy doskonale. Tylko te kraje, które potrafią konkurować, rozwijać nowe technologie we współpracy z najbardziej zaawansowanymi państwami i dostawcami tych technologii, mają szansę wspinać się na drabinie wartości dodanej. Rosja tej szansy się teraz pozbawia. Niestety, efekty przyjdą w średnim okresie, w ciągu roku, dwóch, pięciu lat. Natomiast w krótkim okresie, ze względu na wzrost cen surowców, Rosja wychodzi z tego obronną ręką, ponieważ dostaje twarde dewizy za dostawy gazu i ropy. To oczywiście jest potężny problem, gdyż nawet mimo sankcji Zachodu Rosja może sprzedawać swoje towary w innych miejscach. Trzeba sobie też powiedzieć, że wolne kraje muszą przepracować temat Rosji i Ukrainy, uczciwie informując o tym zagrożeniu. W krajach afrykańskich i azjatyckich – nie mówię tylko o Chinach, ale i Indiach, Indonezji czy Wietnamie – postrzeganie zagrożenia rosyjskiego jest inne niż na Zachodzie. Proszę zwrócić uwagę, że teraz do grupy krajów BRICS niejako zaproszone zostają albo same chcą się dopisać dwa kolejne potężne państwa – Indonezja i Argentyna. Jeśli porównamy ze sobą PKB G7 i PKB BRICS z Indonezją i Argentyną, to w sile nabywczej PKB G7 przegrywa, mimo że to o tych państwach myślimy jako o najpotężniejszym układzie gospodarczym świata. Świat się mocno zmienia na naszych oczach. Nie możemy od tego abstrahować. Indie, Indonezja, Brazylia czy Afryka Południowa to państwa, które powinny być przez nas przekonywane do tego, że my mamy wyłącznie pokojowe zamiary. Bo tak przecież jest. NATO ma wyłącznie defensywny charakter. Nie chcemy pozwolić na to, aby wielki sąsiad mógł napadać mniejszego, a zagrożeniem dla globalnego porządku jest Rosja, a nie Zachód. W tej chwili negocjacje z Putinem mają jakikolwiek sens? Myślę zwłaszcza o rozmowach prezydenta Francji Emmanuela Macrona, który niezwykle często dzwoni do prezydenta kroki negocjacyjne zaczynałbym od Kijowa i od tego, jaka jest decyzja prezydenta Wołodymyra Zełenskiego i rządu Ukrainy. Przejdźmy teraz do polityki krajowej. Ale zanim zapytam o KPO inne szybkie pytanie. Czy rząd zamierza podnieść podatek VAT do 25 procent?? Kilka dni temu prof. Marek Belka stwierdził, że w obecnej sytuacji podwyżki podatków są planujemy żadnych podwyżek. Wypowiedź Pana Belki jest najlepszym podsumowaniem balcerowiczowskiej polityki, którą od lat uprawia neoliberalny establishment. Dla nich metodą na walkę z kryzysem jest przenieść go na barki zwykłych ludzi. My natomiast od samego początku tworzymy strategię właśnie mając na uwadze bezpieczeństwo finansowe polskich rodzin. Mam tu na myśli Tarcze Antykryzysowe, Tarczą Antyinflacyjną, wreszcie Tarczę Antyputinowską. Obniżki VAT na produkty spożywcze, obniżki na paliwo, prąd i gaz. Dopłaty do nawozów. A od 1 lipca obniżka PIT do 12 procent jest już faktem. No dobrze, powiedział Pan niedawno, że „99 proc. kamieni milowych jest w interesie Polski”. Innego zdania jest Solidarna Polska, Wasz koalicjant w ramach Zjednoczonej Prawicy. Z części ust posłów Zbigniewa Ziobry słyszałam stwierdzenie „kamienie u szyi”. Jak to jest naprawdę?Wystarczy popatrzeć na to, jakie są wskaźniki, jakie są cele Krajowego Planu Odbudowy. Otóż tam przede wszystkim mamy różnego rodzaju inwestycje w badania, rozwój, drogi, obwodnice, szpitale, przedszkola, komputery dla dzieci w szkołach. To wszystko rzeczy, które są bardzo potrzebne. Dziś to raczej pożyczenie przez Polskę pieniędzy na rynku międzynarodowym w takiej skali, mogłoby się okazać „kamieniem u szyi”. A to takie skrajnie nierozsądne „propozycje” padają ze strony osób, które niewiele rozumieją z natury rynków. Konieczność pożyczenia obecnie na rynku stu kilkudziesięciu kolejnych mld zł na 7 proc., bo po tyle Polska pożycza dzisiaj na rynkach międzynarodowych, mogłoby stanowić ogromne zagrożenie. Mamy więc po jednej stronie pieniądze z grantów, plus super tanie pożyczki gwarantowane przez jeden z najpotężniejszych układów gospodarczych świata, a po drugiej stronie mamy „chwilówki”. Jeżeli ktoś doradza mi, żebym wziął dla Polski chwilówkę i zwiększył ryzyko gospodarcze dla naszego kraju, to uważam, że jest to bardzo zła rada. No chyba, że krytykom chodzi o to, żeby w ogóle zrezygnować z inwestycji i jakichkolwiek pieniędzy dla Polski. Ale to już nie jest polityka, lecz antypolityka. Zdaniem Solidarnej Polski wcześniej rząd przyjął zupełnie inny dokument w sprawie KPO, niż ten zaakceptowany przez Brukselę. I czy przyjmie Pan zakład, zaproponowany przez Zbigniewa Ziobrę?W wyniku dokumentu przyjętego przez rząd ministrowie poszczególnych resortów zostali upoważnieni do określania wskaźników, bardzo dobrych dla Polski, wskaźników i inwestycji. W taki sposób został skonstruowany ten dokument. A zakład?O przyszłość Polski nie chcę się zakładać. Wolę o nią zadbać. W KPO zostało zapisane wprowadzenie podatku od samochodów spalinowych. Z ust przedstawicieli rządu słyszę jednak, że nie zgodzicie się na takie podatki. Ale jednak jest to na piśmie, zgodziliście się na to, więc?Nie ma co ulegać propagandzie osób mających złą wolę. W zapisach chodzi o to, aby pojazdy, które emitują mniej spalin i szkodliwych substancji, miały większe preferencje. Już dzisiaj tak jest. Możemy zatem kontynuować to, co jest obecnie, i już więcej nie będziemy musieli nic zrobić. Możemy też udzielić jeszcze wyższych preferencji na auta emitujące mniej trujących substancji. Już dziś jest tak, że od samochodów powyżej dwóch litrów pojemności skokowej silnika jest dużo wyższa akcyza i podatek niż ten, który jest nakładany na auta poniżej dwóch litrów pojemności skokowej silnika. Podobnie jest, jeśli chodzi o dopłaty i preferencje. Mamy prawo konstruować taki system ulg, jaki uważamy za stosowny. Już dziś dokonujemy dopłat do samochodów elektrycznych. Za 2-3 lata będzie taki system, który będzie jeszcze bardziej odpowiadał na te potrzeby. Nie widzę zatem tutaj żadnego zagrożenia dla użytkowników pojazdów spalinowych w Polsce. Czyli może Pan powiedzieć jasno, że ktoś, kto posiada samochód spalinowy, nie będzie płacił żadnych nowych podatków?Tak. Żadnych nowych podatków dla posiadaczy aut spalinowych nie planujemy. Czytając „kamienie milowe” mam wrażenie, że znaczna z nich część jest nieprecyzyjna. Zresztą, to nie jest tylko moje zdanie, mówią tak także niektórzy politycy PiS. Nie obawia się Pan, że może to się stać narzędziem szantażu Komisji Europejskiej? Czyli np. rząd będzie twierdził, że coś wykonał, a KE, że nie i zwyczajnie będą kłopoty z wypłatą kolejnych transz pieniędzy, a co najmniej ich opóźnianie?Problem KPO jest mocno fetyszyzowany. Główna część środków unijnych, która służy do budowy dużej infrastruktury, na dopłaty dla rolników, rozwój obszarów wiejskich, na naukę i badania, to ponad 500 mld zł. I rezygnacja z takich pieniędzy to po prostu samobójstwo. Wiem coś o rynkach finansowych, więc wiem też, że dziś pożyczenie takich pieniądzach byłoby kompletnie niemożliwe dla Polski. W czwartek podpisaliśmy umowę partnerstwa i wieloletnie ramy finansowe z Komisją Europejską. Bez kompromisu w sprawie KPO nie byłoby to możliwe. Przypomnę, że również we wcześniejszych umowach partnerstwa były różnego rodzaju warunki, zapisy, cele, wskaźniki. Podobnie jest w Krajowym Planie Odbudowy. Tutaj też zapisane są warunki, cele, wskaźniki. I nagle dziś opozycja, a także pewni sceptycy wewnątrz naszej Zjednoczonej Prawicy, usiłują wskazać problem z tym, z czym i wcześniej również bywały problemy. Przedstawiają normalną sytuację, jakby to było coś nowego, niespotykanego. Dla mnie najważniejsze jest to, aby środki do Polski zaczęły w końcu płynąć. To, czy potem będziemy się kłócić z Unią Europejską, czy jakiś cel został wykonany w 100 proc., czy w 80 proc., i wypłatę dostaniemy w marcu czy w lipcu, jest rzeczą drugorzędną. Najważniejsze jest to, żeby w tej geopolitycznej zawierusze, w jakiej funkcjonujemy, rynki finansowe zobaczyły, że Polska jest bezpieczna finansowo i że otrzymujemy środki na następne kilka lat, co pozwoli nam znacząco zwiększyć potencjał wzrostu gospodarczego. Taka jest charakterystyka tego, co parę dni temu podpisaliśmy, ale taka jest również charakterystyka KPO. KE będzie patrzeć na wydawanie tych środków z aptekarską dokładnością, ale my się tego nie boimy, bo po prostu Polska inwestuje je bez większych zarzutów. Kiedy do Polski trafią pierwsze pieniądze z KPO? Początkowo niektórzy mówili, że we wrześniu, teraz słyszymy o początku przyszłego roku. Z czego to wynika, skoro kryteria są jasne?Gdyby decydowały kryteria merytoryczne - te środki byłyby już w Polsce. A że decyduje polityka i do tego jeszcze dochodzą brudne gierki opozycji, to KE opóźnia przekazanie tych środków, ile może. Zachowujemy cierpliwość, nie czekamy na pieniądze unijne, inwestujemy własne środki, a oliwa, powoli, ale wypłynie na wierzch, i fundusze UE spłyną do Polski. Uważam, że na przełomie tego i kolejnego roku trafią do nas pierwsze środki z nowych perspektyw unijnych - z umowy partnerstwa lub KPO. Skoro już zapytałam wcześniej o Solidarną Polskę to muszę zapytać o to, co jakiś czas temu stwierdził Zbigniew Ziobro. „Wraz z odejściem Beaty Szydło skończyło się zielone światło dla zmian w sądownictwie”. Nie padło to wprost, ale każdy się domyśla, że Pan dał – zdaniem Zbigniewa Ziobry – czerwone światło… Tak jest?Cały czas bardzo mocno wspierałem i wspieram reformę wymiaru sprawiedliwości. A dla dobrych reform zawsze jest zielone światło. Panie Premierze, jednak w ostatnich przemówieniach prezes Jarosław Kaczyński powtarza, że sądy nie działają tak, jak powinny…Zgadza się. Ale jednak rządzicie już prawie siedem lat. Dlaczego reformy sądownictwa nie udało się wciąż przeprowadzić?Dlatego, że jest wielki opór środowiska sędziowskiego, wspierany przez totalną opozycję. Ponadto brak zrozumienia dla faktycznych intencji naszej reformy ze strony Brukseli doprowadził do licznych opóźnień w realizacji tych zmian. To jest główna przyczyna. Być może można było tę reformę zacząć inaczej, ale nie ma sensu rozdrapywać starych ran. Trzeba szukać lepszych rozwiązań. Tego potrzebuje Polska, tego chcą Polacy. Gdyby to od Pana zależało, do następnych wyborów parlamentarnych PiS poszedłby z Solidarną Polską na listach?Oczywiście, że tak. A dla innych Waszych koalicjantów w ramach Zjednoczonej Prawicy, czyli Partii Republikańskiej i Stowarzyszenia OdNowa, miejsca na listach PiS się znajdą?Jak najbardziej. Dla wszystkich. Jesteśmy szerokim obozem. W tym współpracujących z Wami Pawła Kukiza i jego dwójki posłów oraz koła Polskie Sprawy?To w dużym stopniu zależy od ich planów i od rozmów, które jeszcze są przed nami. Jeśli już przy wyborach jesteśmy – jakich propozycji możemy się spodziewać ze strony PiS? Mówiło się np. o „700 plus”, ale prezes Jarosław Kaczyński zdementował te informacje medialne, mówiąc, że byłoby to proinflacyjne. Czy będą zatem inne, społeczne propozycje?Już dzisiaj rozwijamy politykę rodzinną w wielu innych obszarach. Dużo więcej niż 200 dodatkowych złotych na każde dziecko wydajemy na wiele innych celów związanych z rodziną. Np. Rodzinny Kapitał Opiekuńczy, Dobry Start, Maluch Plus czyli rozwój infrastruktury żłobkowej, programy infrastrukturalne i społeczne. Zwiększamy cały czas nasze wydatki na cele społeczne i prorodzinne, wykorzystując coraz to nowe typy instrumentów wsparcia, i na tym się będziemy koncentrować. A co do programu na wybory, to dzisiaj jest jeszcze za wcześnie, aby składać jakiekolwiek deklaracje. Częścią przepisu na sukces ma być zmiana struktury PiS i 94 okręgi, których szefów poznaliśmy w ostatnich dniach?Pandemia doprowadziła do zmiany stylu życia bardzo wielu ludzi. Także partia, która powinna tętnić życiem, została nieco uśpiona. Dlatego celem na teraz jest odrodzenie życia partii, kontaktów z ludźmi w każdej gminie, w każdym powiecie i dlatego prezes Jarosław Kaczyński zadecydował o zmianach w strukturze organizacyjnej. Jestem przekonany, że doprowadzą one do zwiększenia aktywności wszystkich działaczy Prawa i Sprawiedliwości. A jaki był klucz doboru „opiekunów” województw? Pan ma coś wspólnego ze Śląskiem, którego został Pan „opiekunem”, bo startował Pan z Katowic. Ale np. minister Przemysław Czarnek, czy wicemarszałek Ryszard Terlecki, niewiele jednak mają wspólnego z regionami, których „opiekunami” zostali. Takich przypadków jest partyjnej kuchni się nie zdradza. Celem PiS jest taka wygrana w wyborach, aby znów rządzić samodzielnie?Oczywiście. Każda partia dąży do tego, żeby rządzić możliwie samodzielnie i zdobyć jak najlepszy wynik wyborczy. Czy gdyby zabrakło Wam posłów do samodzielnego rządzenia, dopuszcza Pan koalicję z PSL? Ostatnio o takiej mówił poseł Władysław Teofil gotowi po wyborach do rozmów z każdym, kto chce zmieniać Polskę na lepsze i ją wzmacniać. „Składam publiczne przyrzeczenie, że my te wybory wygramy. Wspólnie z całą opozycją albo nawet sami” – powiedział przewodniczący PO Donald Tusk. Jest Pan w stanie pokusić się o takie samo przyrzeczenie, że to PiS wygra wybory?Zrobimy wszystko, aby wygrać wybory, ponieważ po to są partie polityczne, aby realizować swój program i wizję. Nasza polityka społeczna, w porównaniu do tej spod znaku PO-PSL, to jest niebo a ziemia. Odrzuciliśmy neoliberalny model państwa-nocnego stróża, w którym społeczeństwo traktowane było jak piąte koło u wozu. Pokazaliśmy, że można rocznie przeznaczyć na cele społeczne 80-90 mld zł – mam na myśli „500 plus”, wszystkie inne elementy polityki prorodzinnej, trzynastą i czternastką emeryturę – i nadal mieć dobrze zbilansowany budżet. Oprócz tego poczyniliśmy gigantyczne inwestycje w infrastrukturę powiatową i gminną – szpitale i szkoły. Proszę porównać sobie, ile wydawano wówczas – za czasów Platformy Obywatelskiej – a ile wydajemy dziś. Znowu – niebo a ziemia. Bezrobocie – najniższe w historii Polski. Masowa migracja – zastąpiona powrotami do kraju. Wreszcie – bezpieczeństwo i sprawy obronne, które traktujemy z najwyższą powagą. Przyjęliśmy Ustawę o obronie Ojczyzny – wielki przełom, który zawdzięczamy pracy prezesa Jarosława Kaczyńskiego w rządzie. To wszystko są rzeczy, które odmieniły Polskę i sprawiły, że jest państwem coraz bardziej solidarnym. Wierzę w to, że Polacy dostrzegają te zmiany, mimo emocjonalnej mgły, którą Platforma Obywatelska próbuje wywołać. Liczę, że Polacy zobaczą wielką różnicę i pomimo naszych potknięć i błędów, nagrodzą nas zwycięstwem wyborczym. A przede wszystkim wierzę, że to będzie zwycięstwo samych Polaków i polskich rodzin. Jakie potknięcia i błędy ma Pan na myśli?Błędy zdarzają się nam, tak jak wszystkim. Jesteśmy tylko ludźmi. Ale my się ich nie wyrzekamy, ale je naprawiamy. Mogę wskazać chociażby kwestię Gowinowych komplikacji podatkowych dla klasy średniej. Przyznaję, że nie wykazałem tu wystarczającego zdecydowania, a to było rozwiązanie po prostu zbyt skomplikowane i utrudniało życie wszystkim. Dlatego od 1 lipca wchodzi prostszy, niższy podatek PIT 12%. Może się jednak wydawać, że o zwycięstwie wyborczym nie zdecyduje ani wojna na Ukrainie, ani bitwy z Brukselą, ale portfele Polaków. Nie obawia się Pan, że PiS może przegrać przez inflację?Jesteśmy formacją polityczną, która w każdych okolicznościach stara się robić wszystko, co się da, żeby odpowiedzieć na wyzwania i zagrożenia, jakie stoją przed Polską. Dzisiaj największym wyzwaniem, obok wojny na Ukrainie, jest związana z nią inflacja, czyli putinflacja. Nasze działania z jednej strony idą w kierunku osłony tych, którzy są najbardziej potrzebujący, najmniej zamożni, a z drugiej strony – są to działania interwencyjne, jak na rynku nawozów, na rynku węgla, na rynku kredytów hipotecznych czy na rynku paliw. Trzecim obszarem są działania inwestycyjne. Inwestujemy w przyszłość i z tego również powodu są potrzebne środki unijne. To są działania antyinflacyjne, które chronią portfele Polaków i jednocześnie bronią Polski przed recesją. Dziś koncentrujemy na tym naszą uwagę. Wiem, że jest ciężko. Wiem, że to jest potężny problem dla zwykłych ludzi, i dlatego robimy wszystko, aby Polacy mogli kupować tańszy węgiel – kupujemy go dzisiaj na całym świecie, żeby zastąpić dostawy z Rosji. Dlatego też obniżyliśmy po raz kolejny podatki, co zacznie obowiązywać od początku lipca. Wszystko po to, aby Polacy mieli więcej pieniędzy w kieszeni. Najniższy podatek PIT w historii współczesnej Polski to nasze dzieło. Podsumowując – podejmujemy działania osłonowe, interwencyjne i inwestycyjne. Kibicuje Pan wspólnej liście opozycji? Pomysł Donalda Tuska ma wielu zwolenników w PiS, bo twierdzą oni, że to gwarancja Waszej wygranej w raczej powiedzieć, że chciałbym, aby nasza lista była listą zjednoczonej prawicy, czyli zawierała wszystkie partie, o które pani wcześniej pytała. Jesteśmy przecież obozem „wielkiego namiotu”. Reprezentujemy różne wrażliwości – od republikańskiej po wolnorynkową i socjalną. One wszystkie są potrzebne. Tankowiec, największy statek naszej flotylli, czyli Prawo i Sprawiedliwość jest oczywiście wiodącą siłą w tej grupie i to ważne, żeby o tym nie zapominać. Jest Pan wymieniany jako przyszły kandydat Prawa i Sprawiedliwości na prezydenta. Ostatnio potwierdził to w wywiadzie dla „Polska Times” prezes Jarosław Kaczyński. Doświadczenie polityczne Pan ma, ale czy ma Pan chęć, aby w wyborach prezydenckich wystartować?Jesteśmy jeszcze przed półmetkiem drugiej kadencji prezydenta Andrzeja Dudy. Mamy wiele czasu na to, aby się zastanawiać nad kandydatem. Na pewno Prawo i Sprawiedliwość wybierze najlepszego kandydata i takiego, który będzie mieć najpoważniejsze szanse na wygranie wyborów. Porozmawiamy jeszcze o historii. W kontekście relacji Polski z Ukrainą pozostaje kwestia rzezi wołyńskiej. Są informacje, że szanse są duże, żeby tę sprawę raz na zawsze zamknąć, zbadać, rozliczyć, przeprosić. To prawda?Żyjemy obecnie w czasie przełomowym i taki moment historyczny tworzy zupełnie nową perspektywę, nowe otwarcie. Dzisiaj Ukraina tworzy fundamenty zupełnie nowego mitu założycielskiego – mitu wynikającego z obecnej wojny. Poprzednie próby budowy świadomości i tożsamości ukraińskiej były próbami absolutnie chybionymi, bo nie można budować na kłamstwie. Nie można budować na pamięci o potwornej zbrodni. My nigdy - ja z pewnością na to nie pozwolę - nie wyrzekniemy się prawdy o tym, co działo się na Ukrainie 80 lat temu. Bardzo doceniam wysiłki obecnych władz Ukrainy – po raz pierwszy tak jednoznaczne – aby ten temat w odpowiedni sposób rozliczyć i zamknąć. Moja mama, która mieszkała w czasie wojny w Stanisławowie, bardzo często opowiadała mi o tym, jak wielkim zagrożeniem, nawet tam na południu, były nacjonalistyczne siły ukraińskie dla Polaków. Zbrodnie, które miały miejsce, nie mogą być zamiecione pod dywan. Głosy, które obecnie płyną z Ukrainy, są pierwszymi obiecującymi w tej sprawie poważne rozliczenie. W czerwcu przypadało 40-lecie Solidarności Walczącej. Pana ojciec, śp. Kornel Morawiecki, jak wiadomo, był założycielem i liderem tej organizacji. Jak to było w Pana przypadku – czy posiadanie takiego taty, to bardziej wyróżnienie czy może obciążenie?To zobowiązanie. Był Pan młodym działaczem Solidarności Walczącej. Czym konkretnie Pan się zajmował? Pana tata bardziej namawiał Pana do tej działalności, czy może przestrzegał i chronił, mówiąc, że to nie dla Pana?Nie mógł mnie do niczego namawiać lub przestrzegać przed czymś, ponieważ się z nim przez 6 lat ani razu nie widziałem i ani razu z nim nie rozmawiałem. Komuniści zabrali nam, łącznie z więzieniem i deportacją ojca prawie całą dekadę życia. A czym się zajmowałem? Zajmowałem się tym, czym wszyscy młodzi działacze opozycji antykomunistycznej wówczas, czyli drukiem i dystrybucją ulotek i innych materiałów, organizacją manifestacji i malowaniem na murach różnych napisów antykomunistycznych. To był nasz chleb powszedni. Później, gdy już byłem starszy, to również pisaniem artykułów pod różnymi pseudonimami, które do dzisiaj gdzieś są w annałach prasy podziemnej. Istniała przecież NSZZ Solidarność. Dlaczego powstała właściwie Solidarność Walcząca? Czy nie wystarczała dotychczasowa formuła?W pierwszych miesiącach po wprowadzeniu stanu wojennego widać było wyraźnie dwa nurty działań. Pierwszy – który był bliżej Komitetu Prymasowskiego Kościoła i na Dolnym Śląsku przewodniczącego Frasyniuka – nazwałbym nurtem przetrwania. Solidarność traktowano tam jako ogromną wartość, ale nikt nie chciał się porywać z motyką na słońce - w przekonaniu, że radykalna zmiana nie jest możliwa. I drugi nurt – skupiony wokół tych ludzi, którzy chcieli się jednak porywać z motyką na słońce, i oni zaczęli działać w Solidarności Walczącej. Nie chciałbym stawiać tych dwóch nurtów w opozycji, ponieważ każdy, kto żył w podziemiu w latach osiemdziesiątych, wie doskonale, że one się przenikały. Ja współpracowałem bardzo blisko z kolegami z RKS. Po wpadkach trzech pierwszych przywódców Solidarności na Dolnym Śląsku, czyli Frasyniuka, Piniora i Bednarza, szefem został Marek Moszyński, który – gdybyście państwo dzisiaj z nim porozmawiali – z pewnością potwierdziłby słowa o naszej bardzo bliskiej współpracy. On także budował organizację w przyjaźni, w dobrej współpracy z Solidarnością Walczącą. Mogę pochwalić moich kolegów, przede wszystkim z Solidarności Walczącej, że był moment w latach osiemdziesiątych, gdzie blisko połowa całego druku podziemnego w Polsce, była realizowana właśnie przez członków Solidarności Walczącej. Czyli niewątpliwie była to jedna z najbardziej aktywnych organizacji podziemia antykomunistycznego. A historia potwierdziła, że komunistów można było pokonać, a nie się z nimi dogadać. Porywanie się z motyką na słońce wcale nie było gestem szaleńców, tylko strategią całkiem racjonalną. Czy dzisiaj, po 40 latach, Solidarność Walcząca ma wreszcie właściwe miejsce w historii? Czy po latach jednak zakłamywania i pomijania odzyskała ona dobre imię?Charakterystyczną cechą budowniczych III RP było ośmieszanie, zapomnienie i zakłamywanie - to dotyczyło niemal wszystkich, którzy nie zgadzali się z obowiązującą doktryną narodowego pojednania z dawnymi oprawcami. Zamiast dekomunizacji i lustracji wymierzonej w komunistów, to Solidarność Walcząca dostała etykietę „oszołomów” i „wariatów”. Przynajmniej „radykałów”.„Radykałów” to jeszcze byłby komplement, natomiast były inne epitety. Rzeczywiście, przez pierwsze 20 lat cały czas robota Urbana, Kiszczaka i Michnika skutkowała zapomnieniem, spychaniem na margines. Nie tylko zresztą Solidarności Walczącej, ale także wielu aktywnych działaczy Solidarności, którzy nie zgadzali się z linią – nazwijmy ją w skrócie – „Kiszczak, człowiek honoru”. Marginalizowano Żołnierzy Wyklętych i ten nurt dawał o sobie znać. Ludzie się coraz bardziej organizowali, zarówno wokół upamiętniania Żołnierzy Wyklętych, jak i odbudowy pamięci o latach osiemdziesiątych. Dzisiaj mogę powiedzieć, że w dużym stopniu, choć jeszcze nie w całości prawda o latach osiemdziesiątych została przywrócona. Z tego powodu bardzo się cieszę. Poruszmy jeszcze temat, który może się wydawać poboczny, ale jest bliski mojemu sercu. Powązki Wojskowe i Łączka. Pana tata spoczywa na Powązkach Wojskowych, wyjątkowej dla Polski nekropolii. Czy Panu nie przeszkadza to, że obok leży Bolesław Bierut czy Wojciech Jaruzelski?Przeszkadza mi to. Ale jeszcze bardziej przeszkadza mi, że kilka metrów od Łączki leży Julia Brystygierowa, czyli „krwawa Luna”. Ta, która w okrutny sposób torturowała naszych największych patriotów. Majestat śmierci też ma swoje prawa i charakterystykę. Trzeba uszanować wszystkich zmarłych, ale ich honorowanie wielkimi grobowcami to jest rodzaj zakłamywania historii, ponieważ ich rola w historii Polski była po prostu negatywna albo - w części przypadków - skrajnie zła, szkodliwa i zbrodnicza . To tym bardziej bolesne, jeśli pomyślimy, jak wiele ofiar tych ludzi do dziś nie ma swojego, nawet skromnego, grobu, bo ciała nie zostały odnalezione. Może przynajmniej, jeśli – jak rozumiem – operacja tzw. dekomunizacji Powązek Wojskowych nie jest do końca możliwa, to może warto np. oznaczyć groby tych najgorszych komunistów, typu Bierut i Jaruzelski i napisać kto to jest? Może tym powinien się zająć Instytut Pamięci Narodowej?To na pewno ciekawy pomysł. Na koniec zapytam o „Historię i teraźniejszość”, czyli podręcznik dla techników i liceów. Opozycja nie zostawia suchej nitki na tym podręczniku, którego autorem jest prof. Wojciech Roszkowski, co już samo przez się powinno gwarantować jakość i rzetelność, a jednak jest wielka awantura. O co chodzi opozycji w krytyce tego podręcznika i tego przedmiotu?Podręcznika nie czytałem, więc trudno mi się odnieść. Natomiast o co chodzi opozycji? O cenzurę w myśl pedagogiki wstydu III RP. I o awanturę. To nie ulega wątpliwości. Cenzura się jednak dawno skończyła. Mamy wolny kraj. A w awanturę nie damy się wciągnąć. Polska potrzebuje stabilności, solidarności i rozwoju. Polecane ofertyMateriały promocyjne partnera polski arabski niemiecki angielski hiszpański francuski hebrajski włoski japoński holenderski polski portugalski rumuński rosyjski szwedzki turecki ukraiński chiński angielski Synonimy arabski niemiecki angielski hiszpański francuski hebrajski włoski japoński holenderski polski portugalski rumuński rosyjski szwedzki turecki ukraiński chiński ukraiński Wyniki mogą zawierać przykłady wyrażeń wulgarnych. Wyniki mogą zawierać przykłady wyrażeń potocznych. have families raise families Nie można zakładać rodziny siedząc za kratkami. Młodsze pokolenie wychowane w Polsce coraz częściej chce tu żyć i zakładać rodziny. The younger generation brought up in Poland is more willing to live here and start a family. Dotychczas niestety nie udało się uczynić Europy wystarczająco atrakcyjnym miejscem, w którym ludzie mogliby choćby zakładać rodziny i mieć dzieci. So far, we have unfortunately failed to make Europe attractive enough for people to even start families and have children. Dla mnie najważniejsze jest to, że łodzianie są znowu dumni ze swojego miasta, chcą w nim mieszkać, zakładać rodziny, uczyć się, studiować i pracować. For me, the most important thing is that residents are again proud of Łódź, they want to live there, start families, study and work. Pilotom wolno żenić się i zakładać rodziny. Czemu z tymi złymi chcemy zakładać rodziny? Nie chcę zakładać rodziny dopóki nie zdamy matury... popracuję z pięć lat i wykupię kompletne ubezpieczenie na zęby. She doesn't want to start a family until we've finished graduate school... worked at least five years and have complete dental benefits. Nie mogę teraz zakładać rodziny. Nie musimy zakładać rodziny. Zresztą nie zamierzałam wtedy zakładać rodziny. Też nie chcę w tej chwili zakładać rodziny. Wprowadzono go dopiero w 1139, wcześniej księża mogli zakładać rodziny, zazwyczaj duże. Priests were not required to be celibate until 1139, before which they were allowed to have families, usually quite large. Pomyśl, znów będziemy mogli zakładać rodziny. Po prostu nie chce zakładać rodziny. He doesn't want a family. Tradycja jest ważna aby zbudować stabilność, by zakładać rodziny i tworzyć spójne grupy społeczne. Tradition is essential to lay down the stability to raise families and form cohesive social groups. Nie staraj się zakładać rodziny, udając że bierzesz pigółki antykoncepcyjne. If you say you're on birth control, don't try to start no family behind your man's back. Kiedy jesteś singlem, a twoi znajomi zaczynają zakładać rodziny, każde zaproszenie na ślub wywołuje dziwne uczucie samozastanowienia: When you're single, and your friends start to get married, every wedding invitation presents a strange moment of self-evaluation. Tworzymy miejsce, w którym mogą się spotykać, tworzyć nowe, innowacyjne przedsięwzięcia, zakładać rodziny, cieszyć się życiem i tworzyć #nowehistorie. We create the places for people to come together, to build new businesses, to raise their families, enjoy life and create #newstories. Dlatego nie chcę zakładać rodziny. This is why I never want a family. Dlaczego postanowiłeś nie zakładać rodziny? Why did you choose not family? Nie znaleziono wyników dla tego znaczenia. Wyniki: 24. Pasujących: 24. Czas odpowiedzi: 69 ms. Documents Rozwiązania dla firm Koniugacja Synonimy Korektor Informacje o nas i pomoc Wykaz słów: 1-300, 301-600, 601-900Wykaz zwrotów: 1-400, 401-800, 801-1200Wykaz wyrażeń: 1-400, 401-800, 801-1200 EKSPERT zapytał(a) o 18:46 Kim jest człowiek, który nie chce mieć rodziny i dzieci? Co na to wpływa? Dlaczego tak dużo ludzi ma? I kim tacy ludzie według was są? Czy problem leży w psychice człowieka? Odpowiedzi Szczęściarze, cała masa problemów mniej :) Spioszeq odpowiedział(a) o 18:48 Czemu uważasz, że to problem? Dla mnie taki człowiek to albo kobieciarz(nie chce stałego związku) albo człowiek ceniący sobie swoją wolność, nie lubiący chodzić na kompromisy. Soulshot odpowiedział(a) o 18:53 blocked odpowiedział(a) o 18:50 ja nie chcę mieć dzieci :)i to nie jest wcale problem. są ludzie którzy pragną mieć dzieci,męża i ustatkowane życie . a niektórzy po prostu tego nie potrzebują, mają inne priorytety :) Ja nie chcę mieć ani dzieci ani męża. Cenię sobie wolność, brak ograniczeń (wiąże się z wolnością).. Po prostu nie i koniec. Nie cierpię dzieci. Według mnie to żaden problem, bo ja też tak mam. Nie chcę mieć męża ani dzici. Co najwyżej wolny związek. A to dlatego że nie lubie mieć zobowiązań, ani bycia odpowiedzialną. Lubie być wolna i robić to co chcę. kicia600 odpowiedział(a) o 18:48 Oni się boją zacząc z kobietami lub chłopakami ale nie weim jak się nazywają Ajrisz odpowiedział(a) o 19:00 Wolnym człowiekiem, nieograniczonym przez upierdliwą żonę/upierdliwego męża i dzieci, które chcą od niego/niej tylko wydusić jak najwięcej kasy. Samotnym, ale wolnym. blocked odpowiedział(a) o 20:36 hm, mną ? :Dtrudno mi ocenić to obiektywnie, bo jestem jedną z tych ludzi. po prostu każdy wybiera jak chce żyć. może przyjdzie czas, że owy człowiek postanowi założyć rodzinę i tak też zrobi. ale czy wszyscy muszą ? nie chce, to nie. jego wybór i nie doszukiwałabym się tu zaburzeń psychicznych. jak napisali poprzednicy - człowiek taki ceni sobie wolność. a ona idzie w parze z samotnością. Ćifna. odpowiedział(a) o 20:43 Uważam że problem nie leży w psychice, to czy ktoś założy rodzinne to jest tylko i wyłącznie jego sprawa. Może taki człowiek nie jest jeszcze na tyle dojrzały by mieć dzieci, żonę/męża albo po prostu chce iść przez życie bez ciężaru. Są różne powody, niektórzy nie zakładają rodziny bo nie mają jej za co utrzymać, inni tego nie potrzebują. blocked odpowiedział(a) o 14:38 Co na to wpływa? - Strach przed dotykiem,przykre doświadczenia z okresu dzieciństwa Dlaczego tak dużo ludzi ma? -Wiele osób nie chce mieć teraz rodziny bo to bardzo wysokie koszta-ślub,chrzest dziecka,utrzymanie go,mieszkanie,praca tacy ludzie według mnie są?- Jeśli robią to ze względów materialnych,bo wiedzą,że nie dadzą rady utrzymać rodziny to są dla mnie dojrzałymi ludźmi,a ci którzy po prostu nie chcą to są to ludzie,którzy mają życie "bez zobowiązań" albo po prostu są typami samotnikówCzy problem leży w psychice?-Można tak to ująć,ale psychika każdej osoby jest inna , jeden chce dzieci drugi nie,bo mu wystarczy żona,dziewczyna,"przyjaciółka" lub samotne człowiek jest inny i układa sobie życie po nie chcą mieć wgl kontaktu z przeciwną płcią,bo boją się,że kiedyś zostaną przez nią zranieni. Co na to wpływa? Otoczenie oraz wewnętrzne potrzeby. Dlaczego tak dużo ludzi ma? Jest niewiele singli, więc skąd taki wniosek? I kim tacy ludzie według was są? Zwykłymi ludźmi, którzy życia poszukują gdzie indziej, np. podróżach. Czy problem leży w psychice człowieka? Nie sądzę, bym miała coś z psychiką. Po prostu na dzień dzisiejszy nie widzę siebie w sielance rodzinnej. Jednak obiektywnie na to patrząc, jest to kwestia czasu, kiedy się spotka "tą" osobę. taki człowiek dla mnie to albo osoba,która chce w całości poświęcić się karierze zawodowej,albo jakiś kobieciarz,flirciarz;) ale nie mnie to oceniać,każdy robi ze swoim życiem,co chce,jest panem swojego losu. A ludzie zakładają rodziny,bo obawiają się być sami w przyszłości,albo potrzebują bliskości,chcą mieć kogoś bliskiego,kto będzie wspierał we wzlotach i upadkach:) Może bać sie tego , że rodziny sie nie zmienia , albo ma gorszą sytację ( i nie wie jak miałby utrzymac rodzinę . Tym człowiekiem jestem ja. Nie chce mieć rodziny, ani dzieci. Zwłaszcza dzieci. Może to się później zmieni, ale wątpię. Co na to wpłynęło? Ciężko mi stwierdzić, po prostu jestem dziwna, a dzieci nie znosze. Dużo ludzi ma dzieci chyba z instynktu przetrwania, albo po prostu z pragnienia. Kim są jacy ludzie? Ci, którzy nie chcą mieć dzieci? No... normalnymi ludźmi, ale bez rodziny, z kupą znajomych... A Ci co mają rodzinę pewnie czują się spełnionymi i szczęśliwymi ludźmi jeżeli nie ma tam patologii. Problem.. Ja tego nie uważam za problem, po prostu nie odczuwam potrzeby posiadania dzieci, mąż tam może być, jakieś wsparcie... Pozdr. ;D nic na to nie wpływa, poprostu nie chce sie wiązać , ani też mieć obowiązki względem partnera, dziecka. Dla mnie taki czlowiek jest normalny jak każdy inny. A problemu to on raczej nie ma bo tak wybiera i jest tego świadom . Ale zważ na to że ludzie sie zmieniają i nie każdy ma potem takie podejście . blocked odpowiedział(a) o 20:29 Nie chcę mieć ani męża ani dzieci, po prostu nie wyobrażam sobie, że całe życie mogłabym spędzić z jednym człowiekiem, a do tego urodzić mu dziecko. Nie wiem co na to wpłynęło, po prostu już tak mam. Wszyscy mówią, że mi się odmieni i za parę lat zmienię zdanie, ale ja swoje wiem. blocked odpowiedział(a) o 15:35 Jest typem samotnika. Dobrze mu we własnym towarzystwie i nie potrzebna mu rodzina. Czasami jest to spowodowane traumą z dzieciństwa np. Gdy w rodzinie nie układało się zbyt dobrze i dziecko było nieszczęśliwe. Takie urazy zostają w głowie na zawsze blocked odpowiedział(a) o 16:01 Niektórzy boją się odpowiedzialności ale to przyjdzie z czasem. Myślą że będą imprezować ale jak będą mieli około 30 lat dojdą do wniosku że nie da sięcałe życie tak żyć. N a starość będą samotni. A inni boją się że dziecko będzie chore np. na zespół downa. Ci którzy pochodzą z biednych rodzin w których np. ojciec jest alkocholikiem boją się że jak wyjdą za mąż ich mąż będzie bił je i ich dzieci. Wiele jest powodów. Inni poprostu nie cierpią dzieci. Jak mój wujek. Nie chce mieć żadnych zobowiązań. blocked odpowiedział(a) o 18:25 Na takie rozumowanie wpływa psychika i oczywiście charakter. Każdy ma inne usposobienie, inaczej wyobraża sobie model rodziny, swoją przyszłość, priorytety, którymi chce kierować się w życiu. Ja na przykład wychowałam się w rodzinie 2+1 razem z moją babcią. Moja mama mialaby jeszcze jedno dziecko, ale niestety nie wyszło, bo poroniła, a wiecej sie juz nie starała z tatą. I mimo, że moje dziecinstwo wyglądało bardzo rodzinnie i bylo szczesliwe, ja nie chce miec dzieci. Nie nawidzę ich, a po za tym mam klopoty z okresem - prawdopodobnie jestem na cos chora. Najgorsze jest to, że moja mama i tata nie wyobrazają sobie aby nie miec wnuków, ale trudno, wiele razy im powtarzałam, aby postarali sie o drugie dziecko. Tak wiec widzisz, to zalezy od charakteru i usposobienia. Pozdrawiam OLA Kres odpowiedział(a) o 15:36 Według mnie to normalni ludzie. Nie to nie i już. Wolne ptaki. tuana odpowiedział(a) o 19:17 Z tego co obserwuję, takich ludzi jest coraz więcej np. wśród moich znajomych, którzy pochodzą z tzw. dobrych rodzin, posiadają rodzeństwo - żyją szczęśliwie i w dostatku. Kiedy mi to mówią, jestem szczerze zdumiona i zastanawiam się czy takie podejście jest podyktowane młodym wiekiem i nieukształtowanymi priorytetami życiowymi. Mentalność ludzi, a zwłaszcza kobiet, diametralnie uległa zmianie. Panuje moda na feminizm. W XXI wieku kobiety stawiają sobie na najwyższym szczeblu karierę, rodzina jest dużo, dużo dalej. Pogoń za nowoczesnością i dobrobytem ''zabija'' te najważniejsze wartości. Media i prasa paradoksalnie promują taki model nowoczesnej kobiety. W chwili obecnej także przerasta mnie wyrażenie ''założyć rodzinę", aczkolwiek moje podejście jest całkowicie odmienne. Takie jest moje zdanie. Pozdrawiam. Uważasz, że ktoś się myli? lub Wiele osób marzy o ślubie i założeniu rodziny, ale jak się okazuje, coraz większa grupa nie tylko nie chce, ale nawet nie wyobraża sobie takiego życia. Dla niech to po prostu nie do pomyślenia! Nie oznacza to jednak, że są chorzy lub nie rozumieją, co tracą. Wręcz przeciwnie, taka decyzja często podejmowana jest pod wpływem wiedzy o tym, z czym wiąże się założenie własnej rodziny. Nieustanne koszty i brak przychodów Rodzina włączy się przede wszystkim z wydatkami, których wiele osób zwyczajne nie chce ponosić. Poza tym rodzina nie przynosi żadnych korzyści finansowych, a dla wielu to właśnie pieniądze są decydującym czynnikiem wpływającym na podejmowanie decyzji. Trzeba przyznać, że kupno mieszkania, potem wychowanie i edukacja dzieci, a w końcu pomoc finansowa w ich dorosłym życiu nie napawają optymizmem. Dlatego często głównym powodem zdecydowania się na pozostanie singlem albo parą bezdzietną kryje się właśnie za olbrzymimi wydatkami na życie. Poświęcenie kariery na rzecz prowadzenia rodziny Kariera dla wielu osób jest na pewnym etapie życia najważniejsza. To nie jest miejsce, żeby wyrokować, że na starość komuś zachce się żony i dzieci, bo wcale nie musi tak być. Jeśli ktoś chce skupić się na karierze i świadomie odrzuca założenie rodziny, to powinniśmy wspierać go w takim wyborze. Kariera daje bowiem nie tylko pieniądze, ale także prestiż społeczny, który otwiera nam wiele drzwi rozwoju. Jeśli ktoś bierze ślub i obie strony są gotowe wyzbyć się posiadania dzieci w imię kariery, na pewno wiedzą, co robią i nie należy wmawiać im, że w przyszłości będą tego żałowali. Brak odpowiedniego partnera lub partnerki Są osoby, które zakładają rodziny na siłę, z byle kim, byle tylko rodzina i przyjaciele widzieli, że udało im się w życiu. Jest jednak ogromna grupa ludzi (znacznie większa niż ta pierwsza), która do tematu zakładania rodziny podchodzi bardziej odpowiedzialnie i nie zamierzają robić tego z kimś, kto im nie pasuje. W końcu to decyzja na całe życie, bo wzięty rozwód nie zmienia faktu, że mamy razem z tą drugą osobą dzieci. Dlatego gdy nie mają nikogo, z kim mogliby założyć rodzinę odpowiedzialnie, po prostu z tego rezygnują i stwierdzają, że nigdy nie było im to pisane. Nienawiść do kobiet lub mężczyzn Mizoginia i mizoandria to prawdziwe problemy społeczne, które często nie pozwalają zdrowym i w teorii gotowym do założenia rodziny osobom tego zrobić. Oba te “schorzenia” to nie nienawiść do konkretnych ludzi danej płci, ale do wszystkich jej przedstawicieli i przedstawicielek. W ten sposób każde typowe dla kobiet czy mężczyzn zachowania nas denerwuje i odstrasza, a często czujemy się nawet usprawiedliwieni w wylewaniu swojej agresji na konkretną osobę tylko z powodu tego, jakiej jest płci. Jest to bardzo szkodliwe i nie pozwoli nam stworzyć zdrowej relacji z płcią przeciwną. Chęć uniknięcia wszelkich dodatkowych zobowiązań Rodzina niesie za sobą masę nowych zobowiązań, których nie możemy nikomu przekazać albo unikać wywiązania się z nich. Dla wielu osób zobowiązania są na tyle przytłaczające, że wolą nigdy nie zakładać rodziny, nawet jeśli o tym skrycie marzyli. W ten sposób mogą zostać lekkoduchami dłużej. Czasami w takich sytuacjach możemy już mówić o panicznym lęku przed zobowiązaniami, który jest na tyle silny, że przerażają nas wszelkie możliwie zobowiązania. To właśnie takie osoby porzucają swoje ciężarne dziewczyny albo podrzucają dzieci na śmietnik.

nie chcę zakładać rodziny